Την Κυριακή που μας πέρασε είδαμε τον Αρχισυνάγωγο Ιάϊρο να ζητά από τον Ιησού να θεραπεύσει τη δωδεκάχρονη κόρη του.
Ο Ιησούς τον ακολουθεί. Στο δρόμο προς το άρρωστο κοριτσάκι ο Ιησούς σταματά, κι αναζητά ποιος - από το πλήθος που τον κατακλύζει - τον άγγιξε. Κι επιμένει, κωλυσιεργεί παρά τις αντίθετες προτροπές των Μαθητών Του.
Μα πόσο υπομονή να έχει ένας άνθρωπος που νιώθει ότι μέσα σε αυτά τα λεπτά κρέμεται η ζωή της αγαπημένης του κόρης! Ο Ιάϊρος έχει την αγωνία του, η κόρη του πεθαίνει, κι ο Ιησούς ασχολείται με το ποιος Τον άγγιξε. Τι λογισμοί!!
Και οι άσχημες σκέψεις επιβεβαιώνονται... Έρχεται ένα μήνυμα γεμάτο απελπισία "μην κουράζεις τον Δάσκαλο, το κορίτσι πέθανε...". Πόσες σκέψεις, πόσα γιατί, τι συναισθήματα, απογοήτευση, απόδοση ευθυνών...
Μήπως μοιάζουν με τα δικά μας "γιατί"; Πόσες φορές παρακαλούμε για κάτι τον Θεό, κι Εκείνος είναι σαν να μην ακούει, σαν να μας έχει βάλει στην αναμονή.
Αλλά γιατί;;... Γιατί ;;;
Ίσως γιατί θέλει να μας κάνει κοινωνούς ενός μεγαλύτερου θαύματος από αυτό που ζητάμε. Ίσως γιατί θέλει να μας μάθει να ακουμπάμε πάνω Του, να Τον εμπιστευτούμε, να Τον ακολουθήσουμε εκεί που οι βεβαιότητες μας εξαντλούνται. Γιατί εκεί γεννιέται το θαύμα!
Αυτό το θαύμα έζησε ο Ιάϊρος. Υπερέβη τις βεβαιότητες του και ο καρπός της εμπιστοσύνης του, είναι η ανάσταση της κόρης του. Ο καρπός της δική μας εμπιστοσύνης δεν ξέρω ποιος είναι. Ας το αφήσουμε επάνω Του.
........................................................................
Θεέ μου, δώσε μας τη δύναμη να σε εμπιστευόμαστε.
Άνοιξε τα μάτια της ψυχής μας
ώστε να βλέπουμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας
τη στοργή σου και την αγάπη σου!!
